Na vele jaren was het dit jaar weer zover: ik deed mee aan de optocht van Roggel.
Maar niet met mijn vrouw en kids. Nee dit keer liep ik mee met de cliënten van mijn werk. En wat ben ik blij dat ik dat gedaan heb.
Om 14:00 uur begon officieel het trekken. Nou ja… officieel dan. Voor we écht aan het lopen waren, duurde het nog even. En daar stonden we dan. Midden tussen het kabaal van de grote wagens, allemaal opgesteld met boxen vol open. De muziek dreunde over het plein, de bastonen waren tot in je tenen voelbaar.
Ik had een één-op-één cliënt bij me die normaal best wat last kan hebben van harde geluiden. Maar daar stond hij naast me te genieten. Met een grote glimlach op zijn gezicht.
Meerdere keren keek hij me aan en zei:
“Dansen.”
En ja hoor… daar gingen we. Tussen de dreunende boxen werd er gewoon gedanst.
Toen we eenmaal gingen lopen, werd het alleen maar mooier. Het was prachtig om te zien hoe onze cliënten werden meegenomen door Roggel. Gewoon tussen iedereen in. Geen aparte wereld. Geen uitzondering. Gewoon samen carnaval vieren.
Langs de route werden ze begroet. Mensen zwaaiden, riepen iets leuks, maakten een praatje. Je zag het gebeuren: ze hoorden erbij. En dat is misschien wel het allermooiste van zo’n dag.
Donderdag kwam de uitslag online. We stonden bij de kleine groepen.
We zijn 11de geworden van de 11 groepen.
Maar ach… 11 is hét getal van carnaval. Dus eigenlijk klopt het helemaal 😉
En laten we eerlijk zijn: we waren wel eerste van onder!
Voor mij was de echte winst allang binnen. De heren en dames hebben genoten. Er is gelachen, gedanst en beleefd. En dat pakt niemand ons meer af.
Soms zit de grootste overwinning niet in een beker, maar in een glimlach tussen het kabaal van een carnavalswagen.
En volgend jaar?
Wie weet… ❤️💛💚
Reactie plaatsen
Reacties