De winter loopt op zijn einde. De dagen worden langer, de zon laat zich weer vaker zien en overal om je heen begint het leven voorzichtig terug te keren. Maar wat doe je op zo’n dag waarop er niets gepland staat… en de wereld je eigenlijk uitnodigt om naar buiten te gaan?

En ja, ook wij houden van lekker eten. Sinds mijn vrouw en ik de knop hebben omgezet – en vooral mijn vrouw flink is afgevallen – letten we nog bewuster op wat we eten. Tijdens mijn burn-out, die ongeveer zes maanden duurde, voelde ik me ontzettend slecht, wat natuurlijk vaak zo is in zo’n periode. Ik kon de kinderen nauwelijks verdragen en alles wat negatief was, zorgde ervoor dat bij mij de haren overeind gingen staan.

Na vele jaren was het dit jaar weer zover: ik deed mee aan de optocht van Roggel.

Vandaag was het zover: Femke stond in de finale van Leudal van de Nationale Voorleeswedstrijd. Alleen dát al is iets om ontzettend trots op te zijn. Tussen zoveel goede lezers de finale halen, daar kom je niet zomaar.

Woensdag is het zover: onze dochter neemt het op tegen tien andere kinderen om kampioen voorlezen te worden. De zenuwen zitten er hier thuis goed in. Elke dag wil ze het liefst oefenen, en ook op school oefent ze samen met de juf. En wat heeft onze dochter toch een topjuf.

Het is zover: de 50ste editie is gewonnen door onze favoriet Pruuf Mar. Waar afgelopen jaar onze meiden nog gewoon in Roggel op het podium stonden te zingen met Stef en Tamara, winnen Stef en Tamara dit jaar voor de tweede keer het LVK.

Ik werk al jarenlang in de gehandicaptenzorg en sinds tweeënhalf jaar ben ik met veel plezier werkzaam bij Elivagar (de Seizoenen). Op woongroep De Lariks woon en werk ik samen met zeven bijzondere individuen. Op één na komen zij allemaal niet uit Limburg, sommigen zelfs uit een ander land. En toch… het werkt.

Voorlezen. Alleen al het woord riep vroeger bij mij weerstand op. Met mijn dyslexie betekende hardop lezen vooral oefenen, oefenen en nog eens oefenen. Thuis, waar iedereen het kon horen. Iets waar ik me het liefst onderuit probeerde te maken. Maar ja, zo werd me verteld: het was goed voor me. Dus ik deed het. Met tegenzin.

Gisteren was het dan zover: het kerstdorp is weer afgebroken. Elk jaar een klein momentje van afscheid, want wat heb ik er weer van genoten. Dit was voor het eerst dat we een kerstdorp hadden met beelden van Lemax, Luville en nog wat figuurtjes van een onbekend merk. Alles samen vormde een gezellig en levendig tafereel waar we met veel plezier naar heb gekeken.

Het jaar van herinneringen, veranderingen en trotsEen jaar dat je niet zomaar samenvat in een paar regels

Je ziet het steeds vaker: bedrijven die komen met een zogenaamd revolutionaire nieuwe uitvinding. Soms denk ik laat maar, soms juist hmm… toch eens proberen. Zeker als het om gezondheid gaat. Ik weet namelijk van mezelf dat ik structureel te weinig drink, en daar wilde ik al langer iets aan doen.

De kerststal staat. En terwijl ik ernaar kijk, vraag ik me af waarom ik hem in steeds minder winkels zie. Komt het doordat het katholieke geloof minder zichtbaar wordt? Of doordat steeds meer mensen kiezen voor feestelijke kerstdorpjes in plaats van een traditionele stal?