Voorlezen. Alleen al het woord riep vroeger bij mij weerstand op. Met mijn dyslexie betekende hardop lezen vooral oefenen, oefenen en nog eens oefenen. Thuis, waar iedereen het kon horen. Iets waar ik me het liefst onderuit probeerde te maken. Maar ja, zo werd me verteld: het was goed voor me. Dus ik deed het. Met tegenzin.
Misschien juist daarom verwachtte ik stiekem dat één van onze kinderen hier ook moeite mee zou krijgen. Dat het voorlezen thuis weer zo’n terugkerend strijdpunt zou worden. Maar het leven heeft soms heerlijke verrassingen.
Onze dochter deed namelijk mee aan de voorleeswedstrijd. En niet zomaar een beetje meedoen nee hoor, ze werd kampioen van haar eigen school. Alleen dat al voelde onwerkelijk. Maar toen kwam het volgende nieuws: in februari mag ze het ook nog eens opnemen tegen negen andere kinderen van scholen uit de buurt.
Hoe gaaf is dat?
Maar weet je? Zelfs als dat niet zo is, zijn we evengoed ongelooflijk trots. Want winnen is mooi — maar durven staan, lezen en jezelf laten horen… dat is al een overwinning op zich.
Reactie plaatsen
Reacties