Ik werk al jarenlang in de gehandicaptenzorg en sinds tweeënhalf jaar ben ik met veel plezier werkzaam bij Elivagar (de Seizoenen). Op woongroep De Lariks woon en werk ik samen met zeven bijzondere individuen. Op één na komen zij allemaal niet uit Limburg, sommigen zelfs uit een ander land. En toch… het werkt.
In een tijd waarin het op veel plekken in Nederland moeilijk lijkt om met elkaar samen te leven, gebeurt hier iets heel bijzonders. In ons woonhuis hoef je geen vrienden van elkaar te zijn, maar je moet elkaar wél in je waarde laten. Voor veel mensen is dat een hele kunst. Bij ons op de groep gebeurt dat gewoon. Elke dag opnieuw.
Dat betekent niet dat het altijd makkelijk is. We hebben een cliënt die maar weinig woorden spreekt. De buitenlandse jongens spreken gebrekkig Nederlands en kunnen zich soms beter uitdrukken in het Engels. Misverstanden liggen dan op de loer. Maar wat er elke keer weer gebeurt, is misschien wel het mooiste: ze dóén moeite voor elkaar. Ze zoeken naar manieren om elkaar te begrijpen. En uiteindelijk verstaan ze elkaar wel.
Soms denk ik: hoe zou het zijn als wij dit met zeven volslagen vreemde mensen zouden doen zonder beperking? Met verschillende achtergronden, leeftijden en culturen. En dan niet voor een paar weken, met camera’s en uitzicht op een prijzenpot zoals bij sommige tv-programma’s. Nee gewoon: vanaf nu wonen jullie samen. Misschien wel de rest van je leven.
Eén ding is voor mij glashelder. Ik ben ontzettend trots op de dames en heren van mijn groep. Bij ons maakt het niet uit waar je vandaan komt, hoe oud je bent of welke taal je spreekt. Als je bij hen in huis woont, hoor je erbij.
Reactie plaatsen
Reacties