De winter loopt op zijn einde. De dagen worden langer, de zon laat zich weer vaker zien en overal om je heen begint het leven voorzichtig terug te keren. Maar wat doe je op zo’n dag waarop er niets gepland staat… en de wereld je eigenlijk uitnodigt om naar buiten te gaan?
Op mijn werk koos ik vandaag voor iets eenvoudigs. Iets puurs. We gaan wandelen.
Vandaag stapten we samen naar buiten, één-op-één, zonder haast. Eerst even langs de Intratuin, op zoek naar wat frisse, nieuwe plantjes — kleine stukjes groen om mee naar huis te nemen. Daarna trokken we verder de natuur in, voor een wandeling van ruim een uur.
Overal zagen we tekenen van een nieuw begin. Knoppen die voorzichtig openbarsten, frisse blaadjes die hun weg naar het licht vinden. Op de achtergrond klonk het ritmische getik van een specht, druk bezig met het zoeken naar een boom om een nieuw thuis in te maken. Alsof alles en iedereen bezig was met opnieuw beginnen.
En daar liepen wij, samen.
Tot we bij een pad kwamen dat naar beneden liep. Smal, kronkelig, met wortels die zich een weg door de aarde hadden gebaand. Niet de makkelijkste route. De cliënt keek ernaar en zei zacht: “Past niet.”
Ik bood mijn arm aan.
“Kom maar.”
Hij pakte mijn arm vast. En daar verscheen die glimlach groot, warm en vol vertrouwen. Samen, arm in arm, daalden we het pad af. Stap voor stap, zonder haast.
Beneden aangekomen keek hij me aan en zei, uit volle borst:
“Dank je.”
Soms zit de waarde van een dag niet in wat je plant, maar in wat er spontaan ontstaat. In een wandeling zonder doel. In een moment van vertrouwen. In een arm die je aanbiedt — en een glimlach die je ervoor terugkrijgt.
Misschien is dat wel waar de lente echt over gaat. 🌼
Reactie plaatsen
Reacties