De kerststal staat. En terwijl ik ernaar kijk, vraag ik me af waarom ik hem in steeds minder winkels zie. Komt het doordat het katholieke geloof minder zichtbaar wordt? Of doordat steeds meer mensen kiezen voor feestelijke kerstdorpjes in plaats van een traditionele stal?
Ook bij ons staat er zo’n kerstdorpje, maar mijn kerststal heeft een eigen plek gekregen. In de gang. Daar staan Jozef en Maria, met het kindje Jezus, omringd door echte kerstbeeldjes. Vroeger stond de stal bij ons altijd onder de kerstboom, maar sinds we katten hebben, is hij verhuisd. En eerlijk gezegd: in de gang komt hij beter tot zijn recht.
Want wat wij hebben, is niet zomaar een stalletje. Het is een hele kleine wereld. Er is een herberg, een bakker, en zelfs een pottenbakker met zijn vrouw die een kraampje heeft. Was het vroeger echt zo? Geen idee. Maar het voelt kloppend. Levend.
Tijdens een periode waarin ik een burn-out had, ben ik me hier volledig op gaan richten. Het bouwen, het uitbreiden, het verzinnen. Ieder jaar kwam er iets bij. Waar de kerststal vroeger één grote ruimte was, is het gebouw inmiddels verdeeld in meerdere kamers. Het groeide mee met mij.
Dit jaar twijfelde ik even of ik hem wel neer moest zetten. Door de verbouwing van de badkamer leek het niet het juiste moment. Toch staat hij er weer. Misschien iets later dan anders, maar hij staat. En volgend jaar ga ik hem opnieuw verbouwen en uitbreiden.
En nee, deze kerststal is niet van plastic. Hij is door mij zelf gemaakt van lei, schors, kurk, aanmaakhoutjes en ijslollystokjes. Van eenvoudige materialen, maar met een verhaal. Mijn verhaal.
En zolang ik dat verhaal zo kan vertellen, blijft hij staan.
Reactie plaatsen
Reacties